Τη χθεσινή ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο, στην Πνύκα, σχολίασε ο Προκόπης Παυλόπουλος.
Αναλυτικά τα όσα είπε ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό «Αθήνα 984»:
«Από πλευράς συμβολισμών η ομιλία του κ. Μάρκο Ρούμπιο ήταν ένας ύμνος για το Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα και για τον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό ως κοιτίδας του Δυτικού Πολιτισμού. Η επιλογή της Πνύκας, με φόντο τον Παρθενώνα, συνιστά ένα ακόμη όπλο στην φαρέτρα της Ελλάδας για την επιστροφή και επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα. Επιπλέον η ομιλία αυτή μας υπενθυμίζει:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Α. Πρώτον, την περίφημη ομιλία στου André Malraux ως Υπουργού Πολιτισμού της Γαλλίας στις 28.5.1959 κατά την πρώτη φωταγώγηση της Ακρόπολης, όταν ο μεγάλος Γάλλος διανοητής ανέδειξε την ουσία της Αρχαίας Ελληνικής Παιδείας και του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος ως λίκνων της γέννησης της Επιστήμης υπό όρους Ελευθερίας και Δημοκρατίας. Τότε, στον ίδιο τόπο, ο Malraux διακήρυξε ότι «από εδώ αρχίζει ο Παγκόσμιος Πολιτισμός».
Β. Και, δεύτερον, το εμβληματικό δοκίμιο του Paul Valéry «O Eυρωπαίος» (1924). Στο οποίο ο μεγάλος Γάλλος λογοτέχνης και δοκιμιογράφος οριοθέτησε τον πυρήνα του «Ευρωπαίου» -και συνακόλουθα του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού- με το τρίγωνο Αθήνα, Ρώμη, Ιερουσαλήμ. Με την Αρχαία Αθήνα να σηματοδοτεί το Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα στην πορεία γέννησης της Επιστήμης υπό όρους Ελευθερίας και Δημοκρατίας. Με την Αρχαία Ρώμη να σηματοδοτεί την ανάδυση της έννοιας του Κράτους και του Νόμου ως μέσων οργάνωσης του κοινωνικού συνόλου υπό όρους κοινωνικής συνοχής. Και με την Ιερουσαλήμ να σηματοδοτεί τις αρχές και τις αξίες που πρόσθεσε η Χριστιανική Διδασκαλία στον Δυτικό Πολιτισμό, με έμφαση στις αρχές του Ανθρωπισμού, της Αλληλεγγύης, της Δικαιοσύνης και ιδίως της Κοινωνικής Δικαιοσύνης.
ΙΙ. Αν όμως εμβαθύνουμε στις πραγματικές πλην υποδόριες προθέσεις του κ. Ρούμπιο, η ομιλία του είχε ως στόχο την χρησιμοποίηση των προμνημονευόμενων αρχετυπικών θεμελίων του Δυτικού Πολιτισμού για να καταφανεί -κατ’ εξοχήν λόγω και των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ- η «ορθότητα» του δόγματος Τραμπ ως προς την παγκόσμια επικυριαρχία των ΗΠΑ στο πλαίσιο του ΜAGA. Συγκεκριμένα:
Α. Κατ’ αποτέλεσμα ο κ. Ρούμπιο υποστήριξε ότι μόνον οι ΗΠΑ, υπό την ηγεσία του Τραμπ, μπορούν να υπερασπισθούν τον Δυτικό Πολιτισμό, με συμμάχους το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά με ένα ΝΑΤΟ υποχείριο των ΗΠΑ και με μία Ευρωπαϊκή Ένωση περιθωριοποιημένη -εξ ου και η πρόδηλη κριτική Ρούμπιο στις ηγεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης- στον ρόλο μίας περιφερειακής δύναμης υπό την επιρροή αποκλειστικώς των ΗΠΑ, όπως άλλωστε είχε «οραματισθεί» ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι στην «Μεγάλη Σκακιέρα». Είναι άκρως ενδεικτικό ότι ο κ. Ρούμπιο δεν έκανε έστω και στοιχειώδη αναφορά στο Δίκαιο εν γένει και πρωτίστως στο Διεθνές Δίκαιο, όπως επίσης και στις αρχές και στις αξίες της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας ως εγγύησης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Είναι δε τέτοιες οι αποστάσεις των ΗΠΑ σήμερα έναντι του Διεθνούς Δικαίου, ώστε παραπέμπουν στην περίοδο προ της Συνθήκης της Βεστφαλίας (1648), όταν και δρομολογήθηκε η πορεία του σύγχρονου Διεθνούς Δικαίου μέσω των μεγάλων Διεθνών Συμφωνιών και Συνθηκών.
Β. Ας σημειωθεί εν προκειμένω ότι ο κ. Ρούμπιο αναφέρθηκε μόνο στην εκ μέρους των Αθηναίων υπεράσπιση της Ακρόπολης έναντι των Περσών το 480 π.Χ. Καμμία όμως αναφορά στην Ναυμαχία της Σαλαμίνας και στην σημασία της ως διαχρονικού ορίου μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Αλλά ενός ορίου που δεν συνιστά αδιαπέραστη τάφρο μεταξύ Δύσης και Ανατολής, αλλά γέφυρα επικοινωνίας και ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ Λαών και Πολιτισμών στο πλαίσιο του Διαλόγου των Πολιτισμών. Όμως αντιθέτως η ομιλία του κ. Ρούμπιο προσπάθησε να τεκμηριώσει την υπεροχή του Δυτικού Πολιτισμού έναντι κάθε άλλου Πολιτισμού, όταν η πεμπτουσία του Δυτικού Πολιτισμού σύμφωνα με τους μεγάλους θεωρητικούς οι οποίοι τον ανέλυσαν διεξοδικώς έγκειται στο ότι υπάρχει ισοτιμία μεταξύ των Πολιτισμών. Και καθένας τους πρέπει να παίρνει από τον άλλο τα στοιχεία που τον καθιστούν πιο πλούσιο και πιο ανθεκτικό.
ΙΙΙ. Ο κ. Ρούμπιο επιχείρησε να πείσει ότι οι ΗΠΑ, υπό την ηγεσία Τραμπ, είναι ένθερμη υπέρμαχος της Δημοκρατίας. Η θέση του αυτή είναι προδήλως αντιφατική αν αναλογισθούμε π.χ.:
Α. Ότι η πολιτική Τραμπ έρχεται σε πλήρη αντίθεση με θεμελιώδεις αρχές της Δημοκρατίας στο πλαίσιο της ίδιας της Αμερικανικής Δημοκρατίας. Και τούτο γιατί επί των ημερών του έχουν καταρρεύσει στις ΗΠΑ οι εγγυήσεις των θεσμικών αντιβάρων της Διάκρισης των Εξουσιών και του Κράτους Δικαίου, που προηγουμένως αποτελούσαν την κορωνίδα του θεσμικού οικοδομήματος της Αμερικανικής Δημοκρατίας.
Β. Ότι η πολιτική Τραμπ έχει παραβιάσει κάθε έννοια Κυριαρχίας και Δημοκρατίας σε ανεξάρτητα Κράτη, τα οποία θέλει να τελούν υπό συνθήκες πραγματικής υποτέλειας έναντι των ΗΠΑ.
Γ . Ότι η πολιτική Τραμπ ζει στον αστερισμό της απόλυτης επικράτησης της Οικονομικής Παγκοσμιοποίησης με την χρήση των μέσων της Τεχνολογικής Επανάστασης, και μάλιστα σε σημείο ώστε να αποδέχεται την άνευ όρων υποκατάσταση του Δικαίου που θεσπίζεται υπό προϋποθέσεις δημοκρατικής νομιμοποίησης από κανόνες Δικαίου οι οποίοι εκπορεύονται από τις Αγορές και στερούνται παντελώς δημοκρατικής νομιμοποίησης. Κάτι το οποίο υπονομεύει, εξ υπαρχής, την έννοια της Εθνικής Κυριαρχίας των Κρατών-Μελών της Διεθνούς Κοινότητας. Με άλλες λέξεις η πολιτική Τραμπ οδηγεί, σχεδόν νομοτελειακώς, στην «επικυριαρχία» του «οικονομικού» επί του «θεσμικού» υπό καθεστώς αναβίωσης των δογμάτων του πιο ακραίου νεοφιλελευθερισμού. Ο οποίος, όπως η πράξη έχει καταδείξει, οδηγεί και στην αχαλίνωτη διεύρυνση των ανισοτήτων μεταξύ Λαών και κοινωνιών.
ΙV. Την απουσία ουσιαστικής αναφοράς του κ. Ρούμπιο στο Διεθνές Δίκαιο κορύφωσε η αντίστοιχη απουσία καταδίκης, έστω και καθ’ υποφοράν της Τουρκίας σε ό,τι αφορά δύο, κορυφαία, ζητήματα τα οποία έχουν άμεση σχέση με τα Εθνικά Θέματα της Ελλάδας και της Κύπρου. Κατ’ ακρίβεια:
Α. Ο κ. Ρούμπιο απέφυγε επιμελώς να θίξει το ζήτημα της ωμής παραβίασης της Εθνικής Κυριαρχίας και των Κυριαρχικών Δικαιωμάτων της Ελλάδας στο μέτρο που η Τουρκία παραβιάζει αναλόγως, και χωρίς προσχήματα, κατ’ εξοχήν το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας του ΟΗΕ (UNCLOS, Σύμβαση του Montego Bay του 1982) σε ό,τι αφορά κυρίως την Αιγιαλίτιδα Ζώνη (casus belli), την Υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ της Ελλάδας.
Β. Επίσης, ο κ. Ρούμπιο απέφυγε επιμελώς να θίξει το ζήτημα της επί 50 και πλέον χρόνια βάρβαρης κατοχής του ενός τρίτου του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κατοχής η οποία συντελέσθηκε το 1974 και συνεχίζεται με την εκ μέρους της Τουρκίας περιφρόνηση κάθε έννοιας του Διεθνούς Δικαίου γενικώς αλλά και πλειάδας Ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Και κατοχής την οποία ο Ταγίπ Ερντογάν σε πολλές περιπτώσεις, ακόμη και ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, θεωρεί πλέον τετελεσμένη σε βαθμό ώστε να κάνει, ευθέως και προκλητικώς, λόγο για μία και μόνη «λύση»: Εκείνη η οποία οδηγεί στην de facto και de jure διχοτόμηση της Κύπρου μέσω της δημιουργίας του ψευδοκράτους της ‘Βόρειας Κύπρου’».
