Στη γενική συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών τον Σεπτέμβριο, ο Τραμπ απείλησε το Ιράν με «εκμηδένιση» (annihilation) αν δεν συμμορφωθεί με τους όρους του.
Στη Στρατιωτική Στρατηγική το μεγάλο δίλημμα όταν μια χώρα αντιμετωπίζει ένα αντίπαλο, σε πολεμικές συνθήκες, είναι ‘’καταστροφή’’ (destruction)-κύρια των ενόπλων δυνάμεων ή «εκμηδένιση» (annihilation) που περιλαμβάνει την πλήρη καταστροφή των ενόπλων δυνάμεων, υποδομών αλλά και πληθυσμού, δηλαδή διάλυση του κράτους.
Ο δεύτερος όρος, με τα σημερινά δεδομένα, χρησιμοποιείται με την έννοια του πυρηνικού πολέμου γιατί μόνο αυτός μπορεί να καταστρέψει τα πάντα.
Όσο υπερβολικός να είναι ο Τραμπ δεν μπορεί στην ομιλία στα Ηνωμένα Έθνη και όχι σε μια απλή συνέντευξη να μην συμβουλεύτηκε τους στρατιωτικούς συμβούλους του.
Και τώρα επί του πεδίου. Είναι δυνατό να μετακινείται τρίτο αεροπλανοφόρο στην περιοχή του Περσικού (50 περίπου μαχητικά αεροσκάφη σε κάθε αεροπλανοφόρο) και δεδομένης της στενότητας σε πυραύλους και πυρομαχικά να σχεδιάζουν τρίτο γύρο συμβατικών βομβαρδισμών του Ιράν όταν οι δυο πρώτοι γύροι από τον Φεβρουάριο δεν πέτυχαν τα επιθυμητά αποτελέσματα;
Υπόψιν ότι οι αμερικανικές βάσεις στις χώρες του Περσικού έχουν υποστεί μεγάλες ζημιές και μάλλον δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν λόγω εγγύτητας με το Ιράν.
Η Σαουδική Αραβία έχει εμπλακεί με τους Χούτις της Υεμένης και μάλλον δεν θα θέλει διπλό μέτωπο όταν δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το ένα μέτωπο με τους ‘’ξυπόλυτους’’ Χούτις και καλεί την Τουρκία και το Πακιστάν, οι οποίοι μάλλον θα δώσουν αντιαεροπορικά και άλλα «ακίνδυνα» για τους ίδιους στρατεύματα, αφού δεν θα εμπλακούν άμεσα στην Υεμένη.
Η χρήση τακτικών πυρηνικών από τις ΗΠΑ θα είναι παρακινδυνευμένη γιατί θα ανοίξει την όρεξη στη Ρωσία για χρήση στην Ουκρανία και στην Κίνα για την Ταϊβάν.
Το Ισραήλ όμως με τις 150 περίπου πυρηνικές κεφαλές και τον Νετανιάχου πιθανώς αποδυναμωμένο ή ηττημένο μετά τις εκλογές της 27 Οκτωβρίου θα συνεχίσει να προσπαθεί να διατηρηθεί στην εξουσία με την υποστήριξη των ακροδεξιών, μπορεί να θεωρήσει ότι έχει τη χρυσή ευκαιρία να πλήξει τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, με τις «ευλογίες» του Τραμπ, ο οποίος μετά τις ενδιάμεσες εκλογές θα στηρίξει «αμυντικά» την επιχείρηση για να αποτρέψει τα αντίποινα του Ιράν στην περιοχή ή ευρύτερα στην Ευρώπη ή ακόμη στην Αμερική. Εξάλλου αυτές τις μέρες ο Τραμπ μίλησε για «μικρό τίμημα» αν κτυπηθεί το Λος Άντζελες ή το Σαν Ντιέγκο και προκάλεσε την οργή των Αμερικανών της δυτικής ακτής.
Οι πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν βρίσκονται σε υπόγειες εγκαταστάσεις στα όρη Ζάκρος και σε βάθος πάνω από 80 μέτρα. Βομβαρδίστηκαν στις προηγούμενες φάσεις του πολέμου και προκλήθηκαν καταστροφές στις εξωτερικές εγκαταστάσεις αλλά όχι στις εσωτερικές.
Μια προσβολή με πυρηνικό όπλο στο Φορντό 160 χλμ νότια της Τεχεράνης ή στη Νατάνζ 160 χλμ νότια του Ισφαχάν ή στο βουνό Pickaxe κοντά στο Ισφαχάν δεν θα προκαλούσε καταστροφές στις υπόγειες εγκαταστάσεις αλλά θα μόλυνε με ραδιενέργεια την ευρύτερη περιοχή, με αποτέλεσμα να είναι απλησίαστη. Και φυσικά θα μολύνει τις περιοχές ακόμη και μακρύτερα του Ιράν στην κατεύθυνση που φυσάει ο άνεμος.
Το κυριότερο είναι ότι ανοίγει ο ασκός του Αιόλου, δεν ξέρουμε τι θα κάνει η κάθε χώρα που βρίσκεται σε δυσκολία και αποκτά πυρηνικά και φυσικά πολλές χώρες θα αναζητήσουν να κατασκευάσουν ή να βρουν πυρηνικά όπλα για να εξασφαλίσουν ότι δεν θα τους επιτεθούν αντίπαλοι όπως γίνεται με την Βόρεια Κορέα. Πολύ σύντομα η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία θα «δανειστούν» πυρηνικά από το Πακιστάν. Θα ακολουθήσει η Νότια Κορέα και η Ιαπωνία ενώ απλώνεται η γαλλική ομπρέλα στην Ευρώπη.
Υπόψιν ότι από το 2018 ο Τραμπ άρχισε να αποχωρεί από τις συμφωνίες για έλεγχο των πυρηνικών εξοπλισμών (πρώτα η συμφωνία με το Ιράν-JCPOA, μετά η συμφωνία για τα ενδιάμεσου βεληνεκούς-INF και τέλος φέτος τον Φεβρουάριο έληξε χωρίς να ανανεωθεί η συμφωνία για τους διηπειρωτικούς πυραύλους-New START). Τώρα δεν υπάρχει καμία δέσμευση από κανένα (εκτός της συμφωνίας για μη διάδοση των πυρηνικών-non proliferation treaty).
Παράλληλα, τα συμβατικά πυραυλικά συστήματα έχουν πλησιάσει τις δυνατότητες των πυρηνικών και λειτουργούν σαν ‘’διπλής χρήσης’’ (βλέπε Oreshnik). Τα δε πυρηνικά δεν αναπτύσσονται στη βάση του πιο ισχυρού όπλου αλλά στην κατεύθυνση με τη μικρότερη ραδιενεργό διασπορά και τη μικρότερη ισχύ ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν τακτικά όπλα και να γίνουν αποδεκτά από τη διεθνή κοινότητα, χωρίς μεγάλες αντιδράσεις. Όπλα ισχύος 0,3-10 κιλοτόνων (στη Χιροσίμα ήταν ισχύος 15 ΚΤ), με μικρή διασπορά ραδιενέργειας και ακρίβεια που φτάνει τα 50 μέτρα είναι ήδη στα οπλοστάσια των μεγάλων χωρών. Ενώ οι πολλαπλές κεφαλές και οι υπερηχητικές ταχύτητες των πυραύλων εξασφαλίζουν δυνατότητα προσβολής πολλών στόχων σε αποστάσεις ακόμη και 300 χλμ ο ένας από το άλλο και μικρό χρόνο αντίδρασης.
Ότι απέφυγε η διπλωματία το 1962, με την κρίση των πυραύλων στην Κούβα, πιθανόν να μη μπορέσει να αποφύγει στη Μ. Ανατολή.
Ας ελπίσουμε ότι οι παραπάνω εκτιμήσεις θα διαψευστούν.
(Ο Νίκος Τόσκας είναι υποστράτηγος ε.α. και πρώην υπουργός)
