Λευκός καπνός από την Σύνοδο δεν βγήκε. Το τενεκεδάκι το κλώτσησαν οι Ευρωπαίοι για τον Νοέμβριο ..και βλέπουμε. Και ο Κ. Μητσοτάκης επέστρεψε στην Αθήνα όπως έφυγε. Με το πρόβλημα της ενεργειακής κρίσης στις αποσκευές του.
Η ..ελπίδα και η ..πραγματικότητα
Κι ενώ ο πρωθυπουργός διατηρεί την ελπίδα στο τέλος κάτι να πάρει από την Ευρώπη λέγοντας «δεν περιμένω να βγουν λαγοί. Ούτε τεράστιας έκτασης οριζόντια μέτρα αλλά στοχευμένα και προσωρινά για να τα προσθέσουμε στο οπλοστάσιο μας» εντούτοις γνωρίζει ότι θα κληθεί να αντιμετωπίσει μόνος του την ενεργειακή θύελλα.
Και όσο κι αν προσπαθεί να περάσει το μήνυμα ότι δεν είναι σωστό να «χρεωθεί» ο ίδιος και η κυβέρνηση του εκλογικά μία πρωτοφανή εξωγενή κρίση ξέρει ότι στο τέλος θα την χρεωθεί. Το ζήτημα είναι σε ποιον βαθμό.
Οι πολίτες θα πληρώσουν το μάρμαρο της κρίσης
Διότι οι πολίτες μπορεί να άκουσαν το επιχείρημα του πρωθυπουργού από τις Βρυξέλλες «κάναμε ότι καλύτερο μπορούσαμε στο πετρέλαιο θέρμανσης .. κρατάμε εφεδρείες.. αλλά δεν θα τινάξουμε την μπάνκα στον αέρα» αλλά ξέρουν ότι στην πραγματική ζωή θα κληθούν - μόνο για να ζεσταθούν- να βάλουν πολύ βαθιά το χέρι στην τσέπη. Και με την κρατική επιδότηση.
Αφού θα πρέπει να δώσουν το ένα τρίτο του ετήσιου εισοδήματος τους μόνο για να διατηρήσουν ζεστό το σπίτι τους. Χωρίς να υπολογίζουν τα παραπάνω χρήματα που θα κληθούν να δώσουν π.χ. στο σούπερ μάρκετ, στα φροντιστήρια στα εισιτήρια με την φωτιά της ακρίβειας να εξαπλώνεται τάχιστα παντού.
Ενός κακού ..μύρια έπονται
Και επειδή ενός κακού μύρια έπονται ξαφνικά η κυβέρνηση έρχεται αντιμέτωπη με πολλά ακόμη προβλήματα που μπορεί να επηρεάσουν τις εκλογές και την επόμενη ημέρα των εκλογών.
Ο προβληματισμός στο Μαξίμου εντοπίζεται στις Γαλλικές εκλογές, στον πονοκέφαλο της Ελληνικής Προεδρίας και φυσικά στην κατακερματισμένη παράταξη της Ν.Δ.
Εκλογές πριν ή μετά τις Προεδρικές εκλογές στη Γαλλία;
Και τώρα προκύπτει νέο ερώτημα. Πότε πρέπει να κάνει εκλογές η κυβέρνηση. Πριν ή μετά τις Γαλλικές εκλογές; Με το ερώτημα να μην έχει απάντηση. Αφού το ρίσκο για την Ν.Δ. είναι μεγάλο και στις δύο περιπτώσεις. Ο Κ. Μητσοτάκης δεν φαίνεται να συμμερίζεται την άποψη πολλών συνεργατών του ότι ενδεχόμενη εκλογή της Μαρί Λεπέν στην Γαλλική Προεδρία θα λειτουργήσει συσπειρωτικά στο ελληνικό εκλογικό Σώμα. Διότι η σπίθα της ανατροπής μιας Ευρώπης που παραπαίει μπορεί να περάσει τα σύνορα και να διαδοθεί και σε άλλες χώρες που έχουν κοντά εκλογές. Και είναι πολλές οι χώρες που έχουν εκλογές τον επόμενο χρόνο. Εννιά στο σύνολο. Δέκα μαζί με την Γερμανία που έχει τρεις φορές εκλογές σε επιμέρους κρατίδια.
Και με την Γαλλία να μην διαθέτει αξιόλογη υποψηφιότητα από τον συντηρητικό ή τον σοσιαλιστικό χώρο που να μπορούσε να ανακόψει την Μαρί Λεπέν.
Το Ευρωπαϊκό χάος και η Ελληνική Προεδρία
Και δεν είναι μόνο ο πονοκέφαλος του πως θα επηρεάσει τους ψηφοφόρους στην Ελλάδα μία τεκτονική πολιτική μετατόπιση προς την ακροδεξιά στην Γαλλία. Είναι και ο πονοκέφαλος της πρόβλεψης ότι μια τέτοια εξέλιξη θα τίναζε στον αέρα όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Τουλάχιστον όπως το γνωρίζουμε. Αφού η Γαλλία θα απαιτήσει άλλα ήθη και άλλα έθιμα..
Με το πρόβλημα να θίγει ευθέως την Ελλάδα αφού θα κληθεί να διαχειριστεί ένα χάος το δεύτερο εξάμηνο του ΄27. Οπότε και αναλαμβάνει την Ευρωπαϊκή Προεδρία. Με τον Αντόνιο Κόστα να προφητεύει ότι ο Ευρωπαϊκός προϋπολογισμός μπορεί να κλείσει τελικά το φθινόπωρο του επόμενου χρόνου.
Προοπτική που ισοδυναμεί στα μάτια της κυβέρνησης με ..εφιάλτη. Αν φυσικά κερδίσει τις εκλογές και δεν την συμπαρασύρει η φωτιά που μαίνεται στην Γηραιά Ήπειρο.
Το «αγκάθι» του γαλάζιου εμφύλιου στις εκλογές
Υπό αυτές τις προϋποθέσεις ο γαλάζιος εμφύλιος παίρνει άλλη διάσταση και έχει άλλη βαρύτητα. Ο πρωθυπουργός αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να πάει σε τέτοιο εκλογικό πόλεμο μόνος του. Χωρίς την όλη Ν.Δ. Δεν είναι τυχαίο ότι εν μέσω σκληρής διαπραγμάτευσης στη Σύνοδο Κορυφής βρήκε τον χρόνο να πάρει πρωινό με τον Βαγγέλη Μειμαράκη. Που είναι ταυτισμένος με τον «γαλάζιο πυρσό» και την ψυχή της Ν.Δ. Όμως το ποτάμι του διχασμού είναι δύσκολο να γυρίσει πίσω. Αυτό λένε κορυφαία κομματικά στελέχη που έχουν αποστασιοποιηθεί από την Ν.Δ.. Με δεδομένη την στάση των δύο πρώην πρωθυπουργών. Ο Αντώνης Σαμαράς ιδρύει νέο κόμμα και ο Κ. Καραμανλής επιλέγει συνειδητά τον δρόμο της αποστασιοποίησης.
Το ποτάμι γυρίζει πίσω;
Για να αλλάξει το παγιωμένο «ψυχρό» κλίμα χρειάζονται πολλές και γενναίες κινήσεις εκ μέρους του πρωθυπουργού. Να αλλάξει πολιτικές, να μαζέψει υπουργούς που τον έχουν στηρίξει αλλά ενοχλούν τους δυσαρεστημένους Νεοδημοκράτες και να ανοίξει την αγκαλιά του στα ιστορικά στελέχη της παράταξης.
Πόσο πιθανή είναι μία τέτοια εξέλιξη; Καθόλου απαντούν οι γνωρίζοντες.
