Η εποχή, ως αυτό που πραγματικά είναι πλέον, ως ώριμη ως εξαντλημένη, η εποχή μας, η εποχή του δυτικού ανθρώπου όπως τον γνωρίσαμε να διαμορφώνεται και να εξελίσσεται μετά το 1950, εμφανίζεται καθημερινά μπροστά μας. Εκρηκτικά γεγονότα ξεδιπλώνονται με πολεμική ένταση, από την μεταφορική ως την κυριολεκτική σημασία των λέξεων. Είναι φανερό ότι έχουμε ήδη περάσει σε μια επόμενη φάση. Η κρίση που έχει απλώσει τις ρίζες της και διαβρωτικά έχει εισχωρήσει ως το μεδούλλι της ύπαρξης δεν θα αφήσει τίποτα στην ησυχία του.
Σε παρόμοιες περιπτώσεις η σκέψη καταφεύγει στην ιστορία. Ανάλογα με τον βαθμό της αλλοτρίωσης αποδίδεται και η αξία σε αυτή την ιστορία. Άλλοτε ως διδακτισμός, άλλοτε ως νοσταλγία, άλλοτε ως απειλή, γίνεται καταφύγιο , ακόμη και ελπίδα. Στις εποχές του τέλους πάντα το παρελθόν αναγορευόταν σε ιερή πραγματικότητα , κάτι σαν παραμυθία απέναντι στα δεινά του παρόντος.
Στο βάθος πρόκειται για τον φόβο μπροστά σε αυτό το παρόν. Στην άρνηση της αποδοχής της προτεραιότητάς του. Η ζωή είναι μια υπόθεση του παρόντος. Στο παρόν ανήκουν τα πρωτεία του λόγου. Αυτονόητα και μια ζωντανή πολιτική δίνει προτεραιότητα στο παρόν. Στο μέτωπο του παρόντος συντελούνται όλα. Οι εκρηκτικές αυτές μέρες στη Γαλλία φέρνουν στην πρώτη γραμμή αυτή την αδυναμία του σύγχρονου ανθρώπου να συμφιλιωθεί με αυτό που έχει εξαντληθεί, με αυτό που έχει οριστικά τελειώσει. Η αστραπή της ευμάρειας έσβησε στον ορίζοντα. Το παρόν έχει νέες απαιτήσεις. Με το νόημα της ύπαρξης και τη σημασία των πραγμάτων απεγνωσμένα να ξεδιπλώνει και να δείχνει τις φθαρμένες πια σημαίες, ψάχνοντας έναν νέο δρόμο και μια νέα θεμελίωση.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Και στην πατρίδα μας και στην Ευρώπη, με διαφορετικούς τρόπους, μια αναζήτηση υπαρξιακού τύπου υψώνει το χέρι της και ζητάει το λόγο. Θα πάρει οδυνηρές μορφές και όψεις. Κάθε νέα θεμελίωση αδιαφορεί για αυτό που υπήρξε και θέλει ριζικά να αλλάξει. Η αμφισβήτηση θα γίνει κρίση. Είναι ήδη. Η έξοδος από αυτή την συνθήκη μαρασμού ατομικού και κοινωνικού είναι η δημιουργική πολιτική και ειρηνική σύγκρουση υπέρ του σημαντικού και εναντίον του ασήμαντου. Η νέα ιεράρχηση.
Μια κρίση, εδώ και αλλού και πάντα, καταλήγει στη νέα ισορροπία αφού ολοκληρωθεί η κλιμάκωσή της. Ζώντας μέσα στις φλόγες του παρόντος, αδιάφοροι για τις στάχτες της ιστορίας, οφείλουμε να αποκρούσουμε τον φόβο και να αποδεχθούμε τους κινδύνους της λυτρωτικής πορείας εξόδου.
(Ο Λευτέρης Κουσούλης είναι πολιτικός επιστήμονας)
