Η κα.Καρυστιανού μετά την δήλωση της ότι αν δεν μπει στην Βουλή θα φύγει από την χώρα, (τόσο πολύ πιστεύει στην ιερή αποστολή της να μας σώσει) ανακοίνωσε ότι είναι πολύ πιθανή η αυτοδυναμία για το κόμμα της. Εν ολίγοις ότι είναι πολύ πιθανόν να γίνει πρωθυπουργός.
Πολιτικά το πρόβλημα εδώ είναι ότι μια τέτοια προοπτική, συγκρούεται μετωπικά και με τον «Στέφανο της Ελλάδος» που θα γίνει και αυτός πρωθυπουργός, με την υπόμνηση ότι αυτός είναι ο «Εκλεκτός», διότι κατά την βάπτιση του το έδειξε και το «θαύμα» στην κολυμπήθρα (!)
Ίσως να γελάμε με αυτά ενώ θα έπρεπε να κλαίμε γιατί υπάρχουν ακόμα ανησυχητικά πολλοί, θα έλεγα πάρα πολλοί παραπλανημένοι και εξαπατημένοι που τα πιστεύουν και επηρεάζουν τις πολιτικές εξελίξεις.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Όμως, πώς φτάνουν έως εκεί οι απογοητευμένοι και ρευστοί ψηφοφόροι μιας γονατισμένης κοινωνίας με πετσοκομμένες τις προσδοκίες τους; (Για το πώς και γιατί έφτασε η Αριστερά να ψηφίσει τον Στέφανο, έχω γράψει ένα ολόκληρο βιβλίο «Η Απαξία της Αριστεράς» εκδ Εύμαρος)
Οι λόγοι είναι πολλοί και πολυσύνθετοι. Ωστόσο ο κυριότερος που αφορά κάθε Στέφανο της Ελλάδος και κάθε «κβαντική» Μαρία, επικεντρώνεται στην γενική απαξία ολόκληρου του πολιτικού συστήματος, των θεσμών και ιδιαιτέρως των προοδευτικών κομμάτων και της αριστεράς. Αυτό είναι το μεγάλο κενό.
Η απαξία αυτή αποτελεί το πρόσφορος έδαφος όχι μόνο για την παραδοσιακή ακροδεξιά, αλλά και για την ανάδειξη από τα ΜΜΕ και κυρίως από τα τηλεοπτικά κανάλια, διάφορων συγγενικών μορφών της, όπως «σωτήρων», «κβαντικών» πολιτικών, έως και διαταραγμένων αρχηγίσκων, που διεκδικούν την εξουσία για να σώσουν την χώρα και την κοινωνία.
Ο μηχανισμός της ανάδειξης τέτοιων μορφών είναι απλός. Όταν προβάλλεται το ασήμαντο ως σημαντικό γιατί προσφέρει ένα θέαμα που «πουλάει», όταν συνειδητά προσφέρεται βήμα στα συναισθήματα εχθρότητας και μίσους απέναντι στους «άλλους», όταν από την ίδια την κυβέρνηση επιλέγεται ως η κύρια αιχμή του λόγου της ο Αδωνισμός και η τοξικότητα, για να καλύψει την ένδεια των επιχειρημάτων της, τότε όλα μπορούν να γίνουν.
Αν για παράδειγμα η Καρυστιανού ανακοίνωνε το κόμμα της ένα μήνα πριν τις εκλογές, χωρίς να είχε αποκαλυφθεί το πραγματικό της πρόσωπο και το περιεχόμενο αυτού του συνονθυλεύματος, θα αποκόμιζε περισσότερο από το 20% των ψηφοφόρων. Αστρονομικό ποσοστό τηρουμένων των αναλογιών και σε σχέση με τα σοβαρά κόμματα της αντιπολίτευσης.
Αναλογιζόμαστε άραγε τι θα σήμαινε αυτό; Η απαξία του πολιτικού συστήματος θα έφτανε στα τάρταρα, ο δρόμος θα άνοιγε ανθόσπαρτος πάνω σε μια γονατισμένη κοινωνία, για την κυριαρχία της Δεξιάς και ακροδεξιάς και η χώρα θα γύριζε ακόμα πιο πολλά-πολλά χρόνια πίσω… Λέμε Αν...
(Ο Τάκης Ψαρίδης είναι δημοσιογράφος)
