Τι σχεδιάζει να πει η κυβέρνηση από το βήμα της 90ής Διεθνούς Εκθεσης Θεσσαλονίκης; Θα πει ποιες παροχές θα κάνει σε ποιες κοινωνικές ομάδες. Και αυτή τη φορά, επειδή μπροστά υπάρχουν εκλογές, δεν θα αρκεστεί σε παροχές για ένα έτος, αλλά θα τις επεκτείνει σε βάθος 4ετίας: Θα εξαγγείλει πώς θα μοιράσει 6 δισ. ευρώ, περίπου, σε 4 χρόνια, επιδιώκοντας να κάνει πειστικό το αφήγημα της (δικής της) σταθερότητας: «Αυτά τα δισ. ρισκάρετε να χάσετε αν δεν με ψηφίσετε». Και πώς θα αποφασίσει ποιες παροχές θα κάνει σε ποιους; Ο Θ. Πετραλιάς, που γνωρίζει καλά τους αριθμούς του προϋπολογισμού, σχεδιάζει τα εναλλακτικά σενάρια. Ο Σταν Γκρίνμπεργκ, που ξέρει καλά από δημοσκοπήσεις, θα υποδείξει ποια από αυτά πρέπει να επιλεγούν. Και με βάση τα δημοσκοπικά ευρήματα, ο πρωθυπουργός θα αποφασίσει.
Παλαιότερα, οι κυβερνητικές εξαγγελίες από τη Θεσσαλονίκη αναμένονταν με ζωηρό πολιτικό ενδιαφέρον, γιατί οι εκάστοτε πρωθυπουργοί παρουσίαζαν συνολικά την πολιτική (κυρίως την οικονομική) που θα ασκήσουν και μιλούσαν για την πορεία του τόπου. Εδώ και χρόνια, αυτό το ενδιαφέρον έχει σκοτωθεί. Αντ’ αυτού, διάφορες κοινωνικές ομάδες περιμένουν να ακούσουν τι θα τους τάξουν, να τσεκάρουν ποια είναι αλήθεια και ποια όχι, κι από πότε θα ισχύσουν. Η σημερινή κυβέρνηση το ’χει τερματίσει: είναι η πρώτη που διαλαλεί ότι οι εξαγγελίες της εξαρτώνται από τις έρευνες κοινής γνώμης. Εν άλλοις λόγοις, ότι θα κάνει ό,τι πρέπει για να κερδίσει τις εκλογές. Αν το μοίρασμα χρημάτων γενικώς ήταν η λύση για την ανάπτυξη, όλες οι χώρες και άλλες οντότητες που έχουν το προνόμιο να τυπώνουν χρήμα θα έκαναν αναπτυξιακή κούρσα. Για άλλους λόγους, το ίδιο θα είχε κάνει και η Ελλάδα, καθώς στα χρόνια μετά το 2020 κόπηκαν από το λεφτόδεντρο και διανεμήθηκαν πάνω από 60 δισ. ευρώ με αφορμή την πανδημία και την πρώτη ενεργειακή κρίση, καθώς και μερικές ακόμη δεκάδες δισ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης και άλλους ευρωπαϊκούς πόρους. Αλλά το πελατειακό χρήμα δεν παράγει ανάπτυξη – απόδειξη ότι παρά τον (ιστορικά μοναδικό) πακτωλό χρημάτων (α) η καθ’ ημάς μεγέθυνση υπερτερεί μόνο λίγα δέκατα από τους μέσους ευρωπαϊκούς όρους, στέλνοντας την προσέγγιση της Ελλάδας μερικές 10ετίες μακριά και (β) ενώ πολύ χρήμα βγήκε στην 7ετία και η χλιδή αναιδέστατα κυκλοφορεί, αναπτυξιακό αποτύπωμα δεν υπάρχει.
Μέσα στην έρημο αναπτυξιακών επιδόσεων, η κυβέρνηση είδε ως επικοινωνιακή όαση τον Οργανισμό Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους. Ο ΟΔΔΗΧ έχει ήδη αποπληρώσει 7 δισ. και θα αποπληρώσει άλλα 6, σύνολο 13 δισ. φέτος, ασκώντας μια συνετή και έξυπνη διαχείριση του χρέους. Κάποιος έτυχε να το υποδείξει στην κυβερνητική ηγεσία, η οποία αίφνης –μόλις το έμαθε– άρχισε να πανηγυρίζει ότι δήθεν μείωσε 13 δισ. το χρέος. Η αλήθεια είναι ότι παρά τις πρόωρες αποπληρωμές (α) το καθαρό δημόσιο χρέος ήταν 326 δισ. στα τέλη Ιουνίου από 321 δισ. στα τέλη Μαρτίου και (β) τα 6-7 από τα 13 δισ. πρόωρων αποπληρωμών αναπληρώνονται από νέα δάνεια. Ο ΟΔΔΗΧ πράττει πολύ σωστά που αποπληρώνει πρόωρα χρέος. Η κυβέρνηση κάνει λάθος που εναποθέτει τη μείωση του λόγου χρέος/αεπ στον πληθωρισμό και στα πληθωριστικά φορολογικά έσοδα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
(Ο Κώστας Καλλίτσης είναι δημοσιογράφος- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Η Καθημερινή» της Κυριακής)
