Μέσα από μία βαθιά συγκινητική ανάρτηση θέλησε να αποχαιρετήσει η Κατερίνα Παναγοπούλου τον θείο της, Παναγιώτη Πανόπουλο, ο οποίος έφυγε από τη ζωή τη Δευτέρα, ύστερα από ιατρικά λάθη, όπως γνωστοποίησε η ίδια.
Η γνωστή δημοσιογράφος, μέσα από την ανάρτησή της αναφέρθηκε στον θείο της και στον τρόπο ζωή που είχε επιλέξει να ακολουθήσει, μίλησε για τη σχέση τους, αλλά και για την στήριξη που τις είχε χαρίσει όλα αυτά τα χρόνια, τονίζοντας ότι η παρουσία του στο πλευρό της χαρακτηριζόταν από «προτροπή, ενθάρρυνση, γέλιο».
Η συγκινητική ανάρτηση της Κατερίνας Παναγοπούλου
«Μέσα στην εκκλησία σήμερα ασυναίσθητα σε αναζητούσα με το βλέμμα. Είχα τόση ανάγκη να πεις όπως πάντα κάτι για να αλλάξεις το κλίμα, να μας κάνεις να γελάσουμε, να μας δώσεις κουράγιο με εκείνο το γνώριμο δυνατό σου γέλιο. Με εκείνη την σπάνια αισιοδοξία για τη ζωή».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Στην ανάρτησή της, η Κατερίνα Παναγοπούλου έκανε λόγο σε ορισμένα «τραγικά ιατρικά λάθη» που οδήγησαν στην απώλεια του θείου της:
«Νομίζω αυτό θα κρατήσω ως πιο πολύτιμο από εσένα. Παρακαταθήκη και οδηγό. ‘Πάντα σε όλα τα προβλήματα υπάρχει λύση έλεγες’ μας θύμισε στον επικήδειο το Κατερινάκι. Σε αυτό όμως δεν υπάρχει. Και πονάει πολύ. Όπως κάποιοι ξέρετε ο Παναγιώτης Πανόπουλος ήταν θείος μου και έφυγε τόσο ξαφνικά, τόσο άδικα, από τραγικά ιατρικά λάθη τη Δευτέρα. Από την άλλη σκέφτομαι ότι έφυγες όρθιος, δυνατός, έτοιμος να πιάσεις ξανά την ρακέτα».
«Μόλις το προηγούμενο βράδυ μου έκανες πλάκα για κάτι που λέγαμε στο δελτίο. Τώρα που το σκέφτομαι, πως θα είναι άραγε από εδώ και πέρα που δεν θα ξαναδώ μήνυμά σου την ώρα του δελτίου; Προτροπής, ενθάρρυνσης, γέλιου. Από τότε που θυμάμαι την ζωή μου έτσι ήσουν μέσα σε αυτήν. Με προτροπή, ενθάρρυνση, γέλιο. Πάντα διακριτικά, να βοηθήσεις, να προσφέρεις, με ανυστερόβουλη αγάπη. Μου το είχες γράψει άλλωστε και μετά την γενναιόδωρη φιλοξενία στην Κέα αυτό το καλοκαίρι. ‘Δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να σου πω ότι σε αγαπάω όπως τα παιδιά μου’. Άκουγες με τόσο καμάρι, τόσο ενδιαφέρον, τόσο ειλικρινές νοιάξιμο. Ακόμα και στο νοσοκομείο στην τελευταία μας συνάντηση έψαχνες εναλλακτικές αν κάτι δεν πάει καλά στο σενάριο».
«‘Είμαστε οικογένεια’ έλεγες ξανά και ξανά. Νομίζω δεν υπάρχει μεγαλύτερη τύχη το να μπορεί η οικογένεια να χτίζει τα σπίτια της το ένα δίπλα από το άλλο. Μεγαλώνεις με όλους μαζί, μπαινοβγαίνεις από το ένα σπίτι στο άλλο όπως μεγαλώσαμε εμείς, οι άνθρωποι που σε νοιάζονται πραγματικά, πολλαπλασιάζονται, το νοιάξιμο σκαρφαλώνει στον υπερθετικό βαθμό. Αλλά και η θλίψη όταν κάποιος φεύγει. ‘Όταν κοιτάω τη θέση του αυτοκινήτου σου κενή μου λείπεις γαμ**ο αν και σκέφτομαι ότι σωστά έκανες που αυτονομήθηκες’ μου είχες γράψει και γελούσες όταν με πετύχαινες στην αυλή να επιστρέφω από δίπλα με το ταπεράκι.
«Εγώ τι να πω τώρα που θα βλέπω την θέση σου κενή στα γιορτινά οικογενειακά τραπέζια; Που δεν θα ψήνουμε όλοι μαζί στην αυλή το Πάσχα; Στύβω το μυαλό μου να σκεφτώ τι θα μου απαντούσες εσύ σε αυτό. Μάλλον θα το έριχνες στην πλάκα, αποφορτίζοντας όπως πάντα κάθε δύσκολη στιγμή. Καλό ταξίδι αγαπημένε μου Παναγιώτη. Τρέλανέ τους στα γέλια εκει πάνω, παίζε τένις ξένοιαστος κερδίζοντας όπως ξέρεις μόνο εσύ. Έτσι όπως κατάφερες και κέρδισες και την παρτίδα της ζωής».
